• slid
  • slid
  • slid

Teoria


Co to jest stres oksydacyjny?



W poprzednim artykule jedynie wspomnieliśmy o stresie oksydacyjnym. Warto przyjrzeć się temu zjawisku nieco bliżej, gdyż najnowsze badania naukowe wykazują coraz większy związek pomiędzy tym zjawiskiem, a występowaniem większości chorób cywilizacyjnych typu: cukrzyca, nadciśnienie, choroby układu naczyniowego.


Wolne rodniki tlenowe tworzą się podczas procesów oddychania komórkowego i nie jesteśmy w stanie tego powstrzymać. Jednak komórki naszego organizmu potrafią sobie z nimi poradzić. Każda z nich produkuje naturalny antyoksydant jakim jest glutation. Każda komórka korzysta również z antyoksydantów dostarczonych z pożywieniem. Jeśli równowaga pomiędzy powstawaniem wolnych rodników a neutralizowaniem ich przez antyoksydanty jest zachowana, komórka pracuje prawidłowo, a cały organizm jest zdrowy.


Problem zaczyna się wtedy, gdy wolnych rodników w komórkach jest zbyt dużo. Może do tego dojść w trzech przypadkach:
  • Zbyt duża ilość wolnych rodników dostaje się do organizmu z zewnątrz. Za ten proces jesteśmy odpowiedzialni my sami: fatalna dieta: mocno przetworzona, zawierająca dużą ilość konserwantów żywność, palenie papierosów – w dymie papierosowym znajduje się około 4 tys. szkodliwych substancji, alkohol, nadmierny stres itp.
  • Spadek produkcji glutationu. Jak już wspomnieliśmy glutation jest antyoksydantem produkowanym przez każdą naszą komórkę. Niestety jego produkcja wraz z wiekiem drastycznie spada.
  • Zbyt mała ilość antyoksydantów dostarczana z pożywieniem. Dieta zbyt uboga w świeże owoce i warzywa, kasze, pełnoziarniste pieczywo itp.


Często zdarza się tak, że co najmniej dwie z tych przyczyn idą ze sobą w parze – dieta zawierająca duże ilości wolnych rodników jest uboga w antyoksydanty.


Tu dochodzimy już do sedna istoty stresu oksydacyjnego. Gdy wolnych rodników jest w komórce zbyt dużo, zaczynają zachowywać się jak zorganizowana banda rabusiów podczas sytuacji kryzysowych – wychodzą na ulicę, plądrują wszystko co się tylko da i werbują do swoich oddziałów kogo tylko mogą. Im dłużej bezkarnie działają, tym bardziej rosną w siłę.


Zasada jest prosta. Wolny rodnik za wszelką cenę dąży do sparowania samotnego elektronu znajdującego się na ostatniej powłoce. Jest bardzo reaktywny. Gdy brakuje antyoksydantów, wchodzi w reakcje z innymi cząsteczkami: białkami, kwasami tłuszczowymi, czy kwasami DNA. Cząsteczka, która weszła w reakcję z wolnym rodnikiem i oddała lub odebrała od niego elektron, sama staje się wolnym rodnikiem i wchodzi w reakcje z sąsiednimi cząsteczkami. Najgorsze w tym wszystkim jest to, że cząsteczka, która została „dotknięta” przez wolny rodnik, nawet jeśli zareagowała z cząsteczką obok i stała się mniej reaktywna, to nie powraca do swojej dawnej postaci, tym samym traci swoje właściwości biochemiczne i nie może dobrze pełnić swojej funkcji. W ten oto sposób przez komórkę przetacza się kaskadowa reakcja totalnego spustoszenia.




 

Liczba odwiedzin strony: 1200